11 listopada tego roku ukazał się krążek Pirouette. 22-letni producent zdobył uznanie za internetowe hity takie jak jeans czy crush. Jest to piąty album 2hollisa, poprzedzony trzema singlami. Do tej pory jest zdecydowanie cieplej przyjmowany niż zeszłoroczne Star, choć nie brakuje też kontrowersji.

Enigmatycznie czy kiczowato?
Album został wydany nakładem Interscope Records. Pirouette to praca nie tylko 22-latka, ale też kilku innych producentów, w tym chociażby Mk.gee. Za oprawę graficzną odpowiedzialny jest Yoshitaka Amano, japoński artysta i ilustrator. Otoczka wokół albumu jest oniryczna, pełna anielskich liczb, ciem i róż. Pirouette był promowany z użyciem enigmatycznych przekazów w Internecie. Tajemnicze posty w mediach społecznościowych zostały opatrzone podpisami o strachu, śmierci i miłości. Na specjalnej stronie internetowej przeczytamy fragmentaryczny i niespójny tekst o „nosicielach światła”, władcach-wampirach i maszynach rodem z science-fiction. Tekst uzupełniony został wersami z albumu oraz wizualiami w niskiej rozdzielczości.
Z pewnością znacznie mniej tajemnicze dla osób polskojęzycznych były wielokrotnie przewijające się wpisy w naszym języku w mediach społecznościowych. Niestety, większość z nich brzmiała, jakby została wyjęta prosto z Tłumacza Google. Czy promocja dorównała samej treści krążka? To jest kwestia, którą każdy słuchacz powinien rozstrzygnąć samodzielnie.

Romans i czekoladki z likierem
Album oscyluje między różnymi gatunkami: od rage-rapu, po EDM, a nawet rock i pop-punk. Nie brakuje dźwięków metalicznego electroclashu znanego z poprzednich albumów, tym razem w cieplejszej, przystępniejszej odsłonie. Jeśli poprzednie albumy 2hollisa smakowały jak cukierki lodowe, Pirouette smakuje jak czekoladki z likierem, kwaśne wiśnie, szminka i czerwone wino. To najbardziej romantyczne wydanie muzyka do tej pory. Inspirowany związkiem artysty z Sireną Warren krążek jest bezpośredni i stanowi ujście dla gwałtownego uczucia.
Pirouette w pigułce
Album otwiera utwór Spring (Love Me), intensywny i naładowany produkcyjnie po brzegi. Od pierwszych dźwięków ustanawia longplay jako dynamiczny i maksymalistyczny. W gąszczu dźwięków odnajdziemy coś jeszcze: baśniowość, bajkowość i odurzenie (a także sampel Hatsune Miku). Energiczna perkusja na kanwie melodyjnych syntezatorów tworzy zaskakująco rockowe brzmienie. Fragment Skin jako pierwszy pojawił się na Instagramie specjalnie utworzonym w celu promocji albumu. Melodia jest jedną z bardziej chwytliwych na albumie, lecz pod koniec słuchacz może zostać z wrażeniem niewykorzystanego potencjału. Skin nie oferuje satysfakcjonującej klamry, która rozwiązałaby napięcie budowane przez powtarzającą się frazę. Co ciekawe, pełna wersja piosenki została po raz pierwszy zagrana na darmowym koncercie w Warszawie.
The Lady In Red, choć niespodziewanie agresywne, komponuje się zaskakująco dobrze z poprzednimi utworami. Bardziej przewidywalne okazuje się Pressure. To dość prostolinijna EDM-owa odskocznia, po której noise-owa produkcja na Human After All odznacza się jeszcze wyraźniej. Sophie z kolei należy do najlepszych momentów albumu. Kawałek nawiązuje do słynnego anime Hayao Miyazakiego, „Ruchomego zamku Hauru”. Podobnie jak film, próbuje wprowadzić słuchacza w swoje magiczne uniwersum. Mechaniczne pianino przechodzi transformację w kaskadę dźwięków, a wszystkiemu towarzyszy ujmujący wrażliwością tekst. Hurt ukazało się jako pierwszy singiel do albumu i charakteryzuje się eksperymentalnym brzmieniem, szczególnie w pierwszej połowie. Seria nieregularnych, prawie przypadkowych dźwięków sprawnie buduje napięcie, które równie skutecznie jest rozładowane w drugiej połowie. Eyes Wide Closed to jeden z bardziej electroclashowych utworów, obficie czerpiących z dotychczasowego dorobku artysty.
Teledysk do The Lady In Red
Na drugiej połowie Pirouette nie brakuje atmosferycznych, wolniejszych utworów pokroju Betrayal, Today, czy do pewnego stopnia i2i. Na ich tle odznaczają się singlowy Warhorse, eksplorujący motywy wojny i przemocy oraz Heaven Speaker. Ten drugi czaruje swoim klubowym brzmieniem, dość niespodziewanym na tym etapie albumu. Rozbrzmiewające po nim My One and Only prowadzi do finałowej kompozycji. Daisy została szybko uznana przez fanów za jedną z najlepszych piosenek artysty. Pianino znane z Sophie uzupełnia dźwięki syntezatorów, które z czasem ustępują gitarze elektrycznej. Jasny wokal dopina narrację o młodej, ekscytującej miłości. Całość jest zaskakująco lekka, nie przytłacza słuchacza, jednocześnie zachowuje swój własny charakter i ciepło. Co ciekawe, jest to utwór starszy od pozostałych, który za sprawą przecieku przedostał się do publiki już w 2024. Jakimś cudem idealnie zwieńcza album, a outro w delikatny sposób osadza słuchacza z powrotem w rzeczywistości.
Nie wszystko dobre, co się dobrze kończy
Niestety na krążku znalazł miejsce utwór Sex, który nie dość, że nie oferuje nic nowego produkcyjnie, to jest symptomatyczny dla większego problemu. Chodzi o pewną część tekstów na albumie. Piosenki poruszające wątki erotyczne to nic nowego w branży muzycznej, lecz 2hollis robi to z subtelnością słonia w składzie porcelany. Ma być sensualnie i pociągająco, wychodzi żenująco i kiczowato. Seksualne motywy zdają się być w wielu momentach wymuszone i zbędne. Nie dotyczy to każdej piosenki, lecz linijki są na tyle bolesne, że trudno je zignorować. Poważne traktowanie utworu, w którym słowo „sex” pada prawie 30 razy, w dodatku w linijkach takich jak „Sex with me, aren’t you curious, Sex with me, I want you to think of it” jest nie lada wyzwaniem. Sytuacja wygląda jeszcze gorzej gdy odkrywamy, że te wersy to główna oś narracyjna utworu.
To nie jest jedyny aspekt, w którym muzyk nie zmierzył ambicji na zamiary. 2hollis porównał Pirouette do renesansowego obrazu, w którym odbiorca może co chwilę odnajdywać coś nowego. Tak intensywne skupienie na próbie zaskoczenia słuchacza sprawia, że album traci na swojej ciągłości. Krążek, zamiast utrzymywać uwagę, gubi swoje momentum. Przejścia między utworami choć zgrabne, nie dają wystarczającego wytchnienia między przesytem produkcyjnym. Kompozycje poszczególnych piosenek zaniedbują ich miejsce w całości. Odbiorca jest tak przestymulowany, że nawet najodważniejsza kompozycja przestaje robić aż takie wrażenie jak na początku. Pompatyczne utwory tracą na znaczeniu, gdy prawie każdy utwór na krążku aspiruje do okazałej aranżacji. Więcej nie znaczy lepiej, o czym boleśnie przekonujemy się wsłuchując się w Pirouette.
2hollis tym wydaniem próbuje wychodzić ze swojej internetowej bańki i wszystkich łatek, które przylgnęły do niego jako do muzyka. Pirouette, choć najambitniejsze w dyskografii artysty, momentami tym ambicjom nie jest w stanie sprostać.
Pirouette jako obiecujący trop
Mimo swoich niedoskonałości, Pirouette to album godny przesłuchania. Jest niezłym zwiastunem dla dalszego rozwoju muzyka, nawet jeśli oznacza to poświęcenie jego rozpoznawalnego stylu i otworzenie się na większy eklektyzm. Jeżeli utrzyma dotychczasową regularność wydawniczą odpowiedzi na pytania co do obranego kierunku otrzymamy w przyszłym roku. Miejmy nadzieję, że przed młodym twórcą jeszcze wiele interesujących eksperymentów.
Podczas trasy promującej Pirouette 2hollis wystąpi także w Polsce. Koncert odbędzie się w łódzkiej Atlas Arenie, 14. kwietnia 2027. roku, pozwalając sprawdzić jak nowe utwory rezonują na żywo.