„W pogoni za książką” – 14

„W pogoni za książką”
Prowadzące: Weronika Wojciechowska, Justyna Furmaniak
Realizator: Jakub Gołaski
Grafika: 
Jakub Siedlecki

„Uwięziona w Teheranie” – Marina Nemat

„Uwięziona w Teheranie” to książka Mariny Nemat, kobiety, która postanowiła podzielić się swoją historią. Autorka opisuje swoje życie, odnosząc się do politycznych przełomów mających miejsce w Iranie. Kluczowym momentem jest rewolucja Ajatollaha Chomeiniego. Tuż po objęciu przez niego władzy, w kraju dochodzi do masowych aresztowań rzekomych przestępców politycznych. Karani są wszyscy bez względu na wiek. Do więzienia można trafić za jawny sprzeciw wobec władzy czy chociażby za wyrażenie własnej opinii i odmiennych poglądów. Taki los spotyka Marinę Nemat.

Kobieta w wieku szesnastu lat trafia do więzienia w Evin w Teheranie. Tam jest torturowana i ostatecznie skazana na karę śmierci. Wyrok nie zostaje jednak wykonany, a zamieniony na dożywotnie pozbawienie wolności. Jaka jest przyczyna zmiany tej decyzji i jaką cenę za to zapłaci młoda Marina Nemat? Odpowiedzi na te pytania przyniesie lektura „Uwięzionej w Teheranie”.

 

Autorka opowiada prawdziwą historię państwa, w którym wolność to pojęcie względne, a swoboda obywatelska to utopia. To książka o silnej kobiecie, która walczy o pozostanie sobą w brutalnej, pełnej strachu i śmierci rzeczywistości. Marina Nemat zwycięży, ale czy kiedykolwiek zamknie ten etap w swoim życiu?

 

„Noc ognia” – Eric-Emmanuel Schmitt

„Noc ognia” to niezwykle głęboką i poruszającą powieść, która wyszła spod pióra Erica-Emmanuela Schmitta, znanego również z autorstwa „Oskara i pani Róży”. Niesamowite jest to, że jest ona opisem autentycznych wydarzeń, które przeżył autor i które postanowił spisać dopiero po dwudziestu pięciu latach.

Głównym bohaterem jest młody filozof Eric-Emmanuel, który ma dość swojego dotychczasowego życia. Pragnie zmian, więc zgadza się na propozycję przyjaciela i wyrusza z nim na Saharę. Początkowym celem wyprawy było zebranie materiałów do filmu o Charlesie de Foucauld. Jednakże, kiedy Eric-Emmanuel patrzy na krajobrazy, widzi przeszłość i zaczyna szukać odpowiedzi na pytanie: Kim jestem?

Mówi się, że nie można wrócić z pustyni jako ta sama osoba. Schmitt bał się, że nie zmieni się w ogóle. Jego obawy nie znalazły jednak potwierdzenia w rzeczywistości. Pewnego wieczoru w przypływie głębokiej euforii odłącza się od grupy i niestety gubi. Był kompletnie sam pośród bezbrzeża pustyni. To właśnie tak zaczęła się jego noc ognia, noc przemiany, noc nowego życia.

Książka jest pełna dokładnych opisów krajobrazu i jeszcze dokładniejszych obrazów przeżyć wewnętrznych. Schmitt emanuje szczerością i w ten sposób jedna sobie czytelnika.
Mimo że historia jest spisywana dopiero po dwudziestu pięciu latach,
wciąż czuć w niej pustynnego ducha.